Zoek een ander

In de jaren ’70 zong het onvolprezen duo Van Kooten en de Bie Zoek jezelf, broeder, vind jezelf. Men was toen veel te veel bezig met hoe er door anderen over je gedacht werd. Het nummer had een enorme impact, maar zijn we anno 2019 iets opgeschoten? Neen! In tegendeel. De ene plamuurt zijn of haar kop vol in ‘tutorialvideo’s’, de ander koopt schandalig dure kleding en sieraden van merken die het niet waard zijn ze hier te noemen. En dat enkel om te laten zien hoe hip ze wel niet zijn. Ik constateerde dit al jaren geleden, had mij hierbij neergelegd en besloot hier nooit aan mee te willen doen. Natuurlijk niet in de laatste plaats omdat ik helemaal het geld niet heb om kleding te kopen van die merken die het niet waard zijn ze hier te noemen. Een al decennia stilstaande massa, deze vorm elkaar imiteren. Althans, dat dacht ik.

Als er een bezoek gebracht moet worden aan de milieuplaats, is de term Zoek een ander van toepassing. Als je spullen weggooit kun je blijkbaar wel enorm met jezelf bezig zijn, terwijl dat in je verdere leven onmogelijk is. Dat constateerde ik op zaterdagochtend. Ik ben overigens een leek wat betreft milieuplaatsen. De laatste keer dat ik een milieuplaats aandeed, heette het nog gewoon vuilnisbelt. Tegenwoordig moet je stoppen voor een slagboom en eerst melden dat je er bent. Bij dat melden deed de dienstdoende slagboommevrouw enorm nerveuzig. ‘Wat komt u brengen?’. ‘Wat grofvuil en een doosje elektra’. Ze slaakte een zucht van verlichting. Dat deed overigens na afloop pas de alarmbellen rinkelen. Ze opende voor ons de slagboom en toen barstte het los. De prima bruikbare, maar toch hopeloos verouderde smartphones, allang niet meer zo stoere patta’s en verpakkingen van merken die het niet waard zijn ze hier te noemen vlogen me om de oren. Men wist niet hoe snel ze van hun ‘afval’ af moesten komen. Uit de hopen afval staken nog bordjes met opschriften als ‘Papier en karton’, ‘Grofvuil’, ‘Elektra’, ‘Plastic’ en ‘Chemische stoffen’. Dat is toch een aanleiding om te denken dat de gemeente het op prijs stelt dat je het afval netjes dumpt waar het hoort. Maar bordjes volstaan niet. Een stuk of tien medewerkers boden de bordjes assistentie. Als wildemannen holden ze tussen de andere wildemannen die een wedstrijd leken te doen wie de meest nieuwe spullen kon weggooien en wie dit het slechtst kon scheiden. Daar kwam ik aan, lulletje. Ik was er met alleen een kofferbakje vol troep. Troepjes en rotzooitjes die zich verzamelen in een kelder en die je eens in de tien jaar weg moet gooien. Alle andere mensen waren er met kolonnes karren. Tientallen aan één auto. Met allemaal prima spullen erin. Maar tja, vergane hypes. Ik snap nu de zucht van de slagboomdame. Eindelijk alleen een gewoon kofferbakje met echte troep!

Laten we iets oprichten. Waar je spullen, die jij beschouwt als afval, maar waar een ander nog blij mee is, naartoe kunt brengen. Laten we het gemakkelijkheidshalve even Leger des Heils noemen. Ja! Wat een idee! Als we prima kleding inzamelen voor mensen die het minder hebben, hoeven we alleen nog maar telefoons weg te gooien. Scheelt weer. Maar dat levert natuurlijk wel een extra ritje naar de Leger des Heils-bak op. Mmm, wat doen we daarmee? Ach, nou ja. Gooi je daar toch gewoon je tuinafval bij? Doet toch iedereen. Die kleren worden wel weer gewassen of gestoomd.

Hè, heerlijk. Wat een rust. Rust zorgt voor nieuwe mogelijkheden. Wat zullen we daar eens mee doen? Op zoek gaan naar een ander?

Ongehoord…

Laat ik, voordat ik wat stevige dingen uit mijn toetsenbord laat vloeien in deze column, eerst vooropstellen dat ik absoluut en totaal voor diverse media ben. Zowel rechtse als linkse geluiden, geluiden uit alle lagen van de Nederlandse bevolking. Iedereen mag een stem hebben in de Nederlandse media. En er moeten ook zeker niet teveel eenzijdige meningen op de televisie vertoond worden. Integendeel! Iedereen moet kunnen zeggen waar ze voor staan en wat ze vinden. Objectiviteit blijft nogal achterwege bij de huidige publieke omroep, zo af en toe. Absoluut!

Maar toch ben ik weer verbaasd. Een groepje zestigers richt een nieuwe omroeporganisatie op. Alleen daarmee al ga je de fout in. Ik vind het zelf ook niet leuk, maar een online platform goed en doordacht uitbouwen werkt tegenwoordig toch net zo goed als uitzenden op televisie. Misschien werkt het wel beter. Mensen willen geen lid worden van een duffe publieke omroep. Zo is het nou eenmaal. De jeugd zeker niet. En die vertegenwoordig ik toch een beetje, tegen wil en dank. Bij alle omroepen lopen de ledenaantallen met rasse schreden terug. Dus 50.000 leden halen voor het einde van 2019 is moeilijk. Maar niet onmogelijk natuurlijk. Om over vier jaar nog te bestaan moeten ze 150.000 leden hebben. Dan moeten ze dus mensen vasthouden. En dat is bij omroeporganisaties weleens lastig gebleken.

De nieuwe omroep heet overigens Ongehoord Nederland. Voor alle Nederlanders die zich ongehoord voelen. Verder helemaal niet dubbelzinnig. Schrijver en mede-oprichter Haye van der Heyden zegt zelf niet rechts te zijn. Zijn omroep is dat ook niet. Ook niet links trouwens. Neutraal. Als voorbeeld noemt hij dat je niet met vier Trump-haters over Trump moet gaan zitten praten in een talkshow. Daar moeten ook twee Trump-voorstanders bij zitten. Hartstikke goed, topinitiatief.

Maar door wie wordt deze omroep juist gesteund? Door de inmiddels ten dode opgeschreven PVV en het ‘heerlijke frisse’ Forum voor Democratie. Huh? Ik volg het niet. Ze zijn niet rechts en niet links, maar ze krijgen wel steun van deze aardig naar het rechtse neigende partijen. Het leuke aan deze partijen is ook dat ze allebei fel tegen de publieke omroep zijn. Dus ze zijn voor Ongehoord Nederland maar haten de publieke omroep? Dat is toch raar? Daar heb je toch geen steun aan als startende omroep? Ach, de oprichters vinden het geweldig!

De andere oprichter, de zichzelf zeer objectief achtende journalist Arnold Karskens, is naar voorbeeld van PowNed-presentator Rutger Castricum ook weleens opgepakt. Dat hoort natuurlijk bij een nieuwe omroeporganisatie. Presentatoren die stoute dingen doen. Daarmee haal je het nieuws. Maar PowNedis rechts! En Ongehoord Nederland natuurlijk niet! Nee! Hij stelde zich voor in een Piratenpartij-achtig filmpje. Met onheilspellende muziek en al. En in het hol van de leeuw: op het Mediapark te Hilversum! Want daar nemen ze natuurlijk de hele boel over binnenkort.

Oh ja. Verder woont Karskens in Brussel. Want Brussel is immers al bijna de hoofdstad van Nederland. Ja, hij heeft gelijk. Binnen afzienbare tijd verandert Den Haag in een spookstad, ik zie het voor me. Zou dat ook nog lukken gaan in 2019? Net als het halen van die 50.000 leden? Als beide lukt, stop ik als Anti-influencer!

Koffie- Koffietijd!

Ouderwets televisie kijken doe ik vrij vaak. Er zitten toch regelmatig goede programma’s tussen. Bij de Publieke Omroep welteverstaan. Bij de commerciëlen krijg je of een infantiel spelletje voorgeschoteld, of een roddelprogramma onder je neus geduwd, of een gillende kasteeleigenaar met gilet voor je kiezen. Maar ik kijk vooral nooit naar de commerciëlen, omdat je wordt doodgegooid met reclame. En als ik nooit zeg, dan bedoel ik ook nooit.

Maar ’s ochtends om een uur of tien ben ik nog in een mindere staat van bewustzijn. Neem dat even mee als u de rest van deze column leest. Als u nu denkt: ‘Ik ben dan al uren bezig’ en ‘Ga werken joh!’, dan heeft u volkomen gelijk. Ik rolde mijn bed uit en zette de televisie aan. U raadt het al: slaapdronken zette ik ‘m op RTL 4. Een commerciële. Om die tijd wordt Koffietijd uitgezonden, volgens de digitale gids. Een nu niet nader te noemen acteur was er te gast. Hij toert dit seizoen met een cabaretprogramma dat in de titel een klein edel dier heeft. Een pony. De redactie van Koffietijd vond het nodig om dit constant aan te halen. Of de man niets anders doet dan dat.

En hoe deden ze dat? Simpel! Een stagiaire heeft op de rommelmarkt een versleten draaimolenpaard (géén pony!) op de kop getikt. Een andere stagiaire heeft ondertussen steekwoorden voor de cabaretier bedacht en opgeschreven op post-its. Toen de stagiaire te paard terug kwam, hebben ze het hele diepte-interview samen op het draaimolendier geplakt. Studiepunten weer binnen!

De eindredacteur zal voor aanvang van het diepzinnige interview tegen presentatrice Pernille en Kamille La Lau gezegd hebben, dat het voor de kijker leuk is dat het paardje geaaid wordt door haar. Dat vinden de mensen schattig. En wat de geniale regisseur dan weer bedacht, was dat het paardje steeds het beeld in en uit geschoven moest worden. Maar omdat de vragen blijkbaar niet zo bijster goed waren, kwam het beest elke dertig seconden voorbij galopperen. En maar aaien.

Enorm interessante televisie, dat begrijpt u. Ik raad u aan het interview terug te kijken via RTLXL. Dat ga ik ook doen, want door dat gehannes met dat paard heb ik eigenlijk niets van het hele interview meegekregen. En de artiest in kwestie is gewoon een goede artiest, dus ik ben wel benieuwd wat voor antwoorden hij gaf op de vragen van de zus van kokkin Janny van der Heyden. Of is dat d’r zus niet? Als ik het wil terugkijken moet ik me hoe dan ook eerst wel door tig reclames worstelen. Dus een goede tip: zet je computer de hele nacht aan en speel de aflevering alvast af, dan zijn de reclames morgenvroeg wel voorbij. Lekkere stroomverkwisting.

Over reclame gesproken: toen Koffietijd eindelijk afgelopen was, zag ik een reclame voor badletters. Dus een soort bruisbal voor in bad, maar dan in de vorm van een letter. Enorm ludiek idee voor deze Sinterklaastijd natuurlijk. Moet je wel uitkijken dat je kind geen hap neemt van deze gekleurde chocoladeletter, anders moet Sinterklaas langskomen op de intensive care. Na al die toestanden was ik wel weer toe aan mijn bed.

En mocht u nou later deze week de paniek in de ogen van Quinty Vertrouwensvol ook hebben gezien vanwege een brand in het Koffietijd-pand: ik weet van niks! Echt niet!