Gprrggg…

Laatst moest ik cynisch lachen. Daar heb ik wel vaker last van. Normaal gezien kan ik dat best goed verbloemen. In het openbaar is het niet handig om zomaar ineens cynisch te gaan lachen. Cynisch lachen kan ook opgevat worden als uitlachen, en we hebben vroeger natuurlijk allemaal op school geleerd dat uitlachen niet mag. Ook niet als daar stiekem alle reden voor is.

Toch deed ik het laatst. Maar gewoon veilig achter mijn computer, maakt u zich geen zorgen. Niemand die het gemerkt heeft. Ja, een paar ondeugende jongens van Apple misschien, omdat ze weer zaten te luistervinken.

Waar het over ging? Ik zag een foto van geëmigreerde Nederlanders die in een ver oord met Unox-mutsen op een Nieuwjaarsduik aan het doen waren, terwijl ze sabbelden op een stroopwafel. De Nederlanders die jaren geleden zijn vertrokken naar Verweggistan hebben na hun emigratie blijkbaar zoveel heimwee gekregen dat ze zich wanhopig vastklampen aan alles wat met hun Vaderland te maken heeft.

U zou hieruit kunnen opmaken dat ik het belachelijk vind dat deze mensen dat doen, maar ik vind het niet meer dan logisch dat je je vastklampt aan allerlei gewoonten als al die gewoonten ineens niet gewoon meer zijn.

Wat ik overigens in den beginne dan weer niet snap, is dat mensen tegenwoordig überhaupt gaan emigreren vanuit Nederland. Vroeger was het weleens noodzakelijk. In de 19deeeuw om den middelen van bestaan te verbeeteren, maar ook in de vorige eeuw gebeurde het nog regelmatig, omdat de regering na 1945 promotie maakte voor emigratie. Woningnood. Wegwezen allemaal. En omdat men toen nog naar de regering luisterde, gebeurde dat veelvuldig. Inmiddels is Nederland één van de rijkste landen ter wereld. En de mensen zijn er over het algemeen zielsgelukkig. Ook ik ben blij in Nederland en zou er niet aan moeten denken om ineens in een Amerikaans staatje te wonen. En naast vliegangst heb ik inmiddels ook last van vergevorderde vliegschaamte. Ik blijf lekker zitten waar ik zit en voer hier al die tradities wel uit. Ik verheug me nu alweer op de Kerstgourmet.

Maar soms heb je geen keuze. Soms moet je wel weg. En dan is er natuurlijk geen vliegtuig waar je al dan niet in durft of wil, dan moet je met nog gevaarlijker voertuigen je eindbestemming zien te bereiken. Dat kunnen wij ons niet voorstellen, dat weet ik. Maar we kunnen er natuurlijk naar proberen te kijken met mededogen, met begrip voor hun situatie. Ze klampen zich vast aan alles wat ze nog een beetje doet herinneren aan hun voorouders die woonden in een andere omgeving. Zouden wij ook doen, toch?

Het is een moeilijke discussie. Een onoplosbare discussie misschien. Wat ik me wel afvraag: zou je na al die jaren in het buitenland de ‘tradities’ nog wel juist uitvoeren? Ik denk steeds aan die inmiddels typisch Amerikaanse familie. Ze zijn lang geleden geëmigreerd. Ze wonen al drie generaties in Texas, maar vieren nog altijd Sinterklaas. Maar dan wel zoals het hier in de jaren ’50 was. Met Piet als boeman. Volledig volgens de traditie! Weten zij veel. Gprrggg…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s