Douyin

Ik kwam dit weekend tot de conclusie dat ik gewoon totaal aan de verkeerde kant van de wereld woon. En aangezien dit stuk in het Nederlands geschreven is, woont u waarschijnlijk ook aan de verkeerde kant van de wereld. De toekomst ligt in China. Bij de geniale Chinezen. Wat betreft sociale media dan in ieder geval.

Douyin komt ons redden! Het klinkt toch chique, Douyin. Weg met Facebook en al helemaal met Twitter. Maar omdat de app de naam geen eer aandoet, zijn ze in de rest van de wereld zo slim geweest om het doodsimpel TikTok te noemen. We kunnen nog wel iets hier. Simpeler dan simpel.

Wat je nou met die app kan? Urenlang ultrakorte filmpjes kijken. En maken. Diepgaande filmpjes van dansende, playbackende en blunderende mensen. Je kunt het zo gek niet bedenken. Eigenlijk is iedereen artiest in de app. Prachtig zingen is geen probleem, een choreografie kan de hele wereld overgaan.

Dus ik besloot een TikTok-account aan te maken. Ik zette mijn vooroordeel ‘ach, veel te simpel allemaal’ aan de kant. Ik dacht dat ik me door zo’n Chinese voorwaardenlijst moest worstelen, maar deze bleek er ook in het Nederlands te zijn. En hopla! Daar was het account. Doodmakkelijk. Maar toen begon het. Het moeilijke. Het bijna onmogelijke. Creatief denken. Wat moeilijk, maar tegelijk een heerlijk gevoel van vrijheid! Wat zal ik eens doen? Waarmee ga ik ‘viraal’? Iets gewaagds? Kritiek uiten? Nee, dat had iemand anders al gedaan. Over het beleid van de Chinese regering ten aanzien van een moslimminderheid. Heel goed, met zoveel hits op zo’n app mogen er best maatschappelijke problemen aan de kaak worden gesteld. Duidelijkheid, zonder één woord Oeigoers. Of wel in dit geval. Hoe dan ook: omdat dit soort dingen door de strenge censuur verwijderd worden, liet ik een soortgelijk idee maar varen.

Toen had ik het. Dit moest het worden. Ik nam het vol enthousiasme op. Ik gaf alles. Ik was tevreden. Hups! Het stond erop. Iedereen kon het zien. En afwachten maar. Hoeveel hits zou dit opleveren? 50.000? 100.000? Misschien wel 200.000? Ik stuiterde. Toen ik de volgende morgen opstond en vol verwachting de app opende, viel het toch enigszins tegen. 15 likes. Waarschijnlijk omdat ik de video naar een paar kennissen doorstuurde. Mezelf wegtoveren door achter een doek te verdwijnen was waarschijnlijk wat ouderwets.

Dan maar mijn verborgen talenten. Zingen en dansen. Dat moest het worden. Ik zocht een uiterst geschikt lied uit, maakte een choreografie en zong de longen uit mijn lijf. Resultaat: weer niks. Ja, één like. Waarschijnlijk omdat ik ‘m zelf een like gaf. Misschien was playbacken op Zanger Rinus niet oké. Toeter, toeter, toeter, toeter, toeter, met Romana op de scooter. Van deze poëzie begrijpt men in China natuurlijk helemaal niets. Stom, had ik kunnen weten.

Wat nu? Van een trapje lazeren en een been breken? Nee, ik boek wel een vakantie naar China. Dan schaamvlieg ik richting het beloofde land en kijk de kunst af. Ik laat me meezuigen in de wereld der korte, zeer goed doordachte, filmpjes! Of zal ik de app maar gewoon weer verwijderen? Misschien doe ik dat wel… Veel te simpel allemaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s