Sprookjesbaan

Er was eens een bureau. Een almachtig bureau dat bepaalde of mensen een voertuig mochten besturen. Dat bepaalden ze door examens af te nemen. Als je slaagde, mocht je het desbetreffende voertuig besturen. Dat ging allemaal van een leien dakkie. Maar op een dag ging er iets mis bij het voormalig geweldige bureau. Er werden niet deugende hoge heren aangenomen, die alles binnen een jaar in de soep lieten draaien. En die soep bleef nog wel even trekken.

Dit zou het begin van een boeiend sprookje kunnen zijn, ware het niet dat dit gewoon echt waar is. Ik zou er de hoofdrol in kunnen spelen. Het gaat over het CBR, dat met alle in dienst zijnde ambtenaren en de gedupeerden ontzettend in de penarie zit. Ik heb sinds deze week mijn rijbewijs, na anderhalf jaar gedoe. De gedupeerden zijn allemaal mensen die om één of andere reden een verklaring van goede gezondheid moeten afleggen. Ik ben ook zo iemand. En ik ben niet eens bejaard!

Maar toch ben ik niet normaal volgens het CBR en de toekomstige verzekeringsmaatschappij. Ik heb iets. Volgens het CBR ben ik potentieel niet goed bij mijn hoofd. Ik vind zelf natuurlijk dat ik dat wel ben, maar het CBR wil dat dan toch controleren. Niet even, maar tot in den treure. En dat alleen maar, omdat er ooit (op mijn zesde!) een lichte autistische stoornis bij mij is geconstateerd. Daar heb ik tegenwoordig minimaal last van. Maar dat weet het CBR natuurlijk niet, dus moet ik enorm veel geld extra betalen en veel langer dan gebruikelijk wachten met het aanvragen van een rijexamen om te bewijzen dat dit echt zo is.

Hoe dat in z’n werk gaat? Ik moet dus een gezondheidsverklaring invullen. Daarin vertel ik het CBR dat ik ooit ben gediagnostiseerd met autisme. Dan raken zij in paniek en sturen me subiet naar een psychiater. Daar loop ik al jaren niet meer, maar dan moet je dus verplicht traumatische herinneringen gaan lopen ophalen bij zo’n geknakte kakker in een enorme villa die z’n geld veel te makkelijk verdient. Ik was tien minuten binnen en kwam €200,- lichter weer naar buiten. De man moest een akkoord invullen en ondertussen controleren of ik spoorde. En dat kon dus in tien minuten. Knap!

De psychiater stuurde dat formuliertje door naar het CBR en toen begon het lange wachten op één enkele handtekening. 8 weken werden 16 weken en 16 weken 32. En de inmiddels doelloze rijlessen liepen maar door. Toen ik na een half jaar eindelijk goed bij m’n hoofd was verklaard, waren ze nog niet tevreden. Ik moest ook nog een rijtest doen.

Dan ga je dus naar het CBR, en kom je in een kamertje met een man die verstand heeft van zaken. Hij dacht alleen eventjes dat ik ADHD had, maar toen bleek dat hij het verkeerde dossier voor zich had. Maakt niet uit, kan ons allemaal gebeuren. Ik betaalde natuurlijk wel gewoon voor die rijtest. Niet aan het CBR, maar aan mijn rijinstructeur. Vriendelijk zou het zijn als het CBR dit zou vergoeden. Ik deed de rijtest belabberd, maar door deze fijne fout kon hij het niet over z’n hart verkrijgen de test niet goed te keuren. Toen keurden ze het uiteindelijke rijexamen ook maar goed. Dat hebben ze natuurlijk niet toegegeven, maar dat denk ik.

Ik heb nu dus mijn rijbewijs, gekregen uit puur schuldgevoel vanuit het CBR. En natuurlijk door mijn ‘acteerskills’. Goed bij m’n hoofd ben ik natuurlijk sowieso niet. Nu het sprookje maar verder ontwikkelen. Ik wil dan niet de lesser, maar de psychiater spelen. En alle gemaakte kosten binnen een uurtje terugverdienen. Wat een sprookjesbaan!

Een gedachte over “Sprookjesbaan

  1. Komt me bekent voor, ook ik heb een handicap, zegt men , ik zie dat anders, maar omdat ik ooit in een ver verleden hier kwam kijken , ben ik nu gehandicapt en moet ik ook volgens het CBR gekeurd worden , omdat ze er van uitgaan dat ik gewoon niet meer normaal kan rijden , hoewel ik dat al drie keer langer , bijna dagelijks doe, dan dat jij oud bent.
    En omdat ze dat eigenlijk al net zo lang konden weten ( 60 jaar geleden rijbewijs gehaald ) maar daar geen rekening mee hebben gehouden , hebben ze nu geen keuringsartsen genoeg om mij en al die mensen die 75 jaar geleden geboren zijn, waarvan men stiekem denkt dat ze versleten en maar gedeeltelijk meer kunnen functioneren , en omdat gevaarlijk kan zijn, willen ze bij het CBR echt zelf kijken of ze in hun achterdocht gelijk hebben of niet, zo niet , dan vinden ze dat je toch weer met de auto mag rijden.
    Zo ver ben ik ook , ze hebben mij goed onderzocht op alle fronten of ik nog wel goed bij mijn hoofd en handen en voeten ben, zelfs dat bleek zo te zijn, al kun je dat niet altijd zien maar nu blijkt dat ze de computersystemen niet op orde hebben , dus nu mag ik wel weer rijden , alles werkt nog prima, maar mijn rijbewijs is verlopen,
    Toch heb ik stiekem maar gedaan of ik echt niet goed bij mijn hoofd was en heb gewoon door gereden, wel een beetje goed uitgekeken , maar me niets van hun aangetrokken maar kennelijk wordt het hun zelf te gortig, want inplaats van na minstens 4 maanden wachten eindelijk het beloofde briefje,… nee.. een briefje met mevrouw wij zijn wat achter, dus gaat u toch maar rijden zonder een geldig rijbewijs, tot volgend jaar om deze tijd moeten we het wel voor elkaar hebben…
    Wie heeft er een handicap?😜🙋
    Groet ,
    je had een mooi verhaal!

    Ik ben de vriendin van je opa , maar schrik niet… ook van je oma …
    En de moeder van de vriend en vriendin van je vader …

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s