Stormachtig

Het was in vele opzichten een stormachtige week. Voor  u persoonlijk wellicht niet, misschien bent u maar één keer van de fiets gewaaid en valt u dat erg mee, maar zeker wel voor ‘de waan van de dag’. 

Er kwam veel tegelijk. Een relletje over een chocoladebol, een reeks brieven die spontaan ontploften en boeren die aankondigden dat ze met trekkers over politieauto’s heen gaan rijden.

Maar woensdag kwam natuurlijk het nieuws dat Matthijs van Nieuwkerk stopt met De Wereld Draait Door. Een programma dat al driekwart van mijn leven bestaat, een fenomeen, televisiegeschiedenis. Ook als je het programma niets vindt kun je onder dat laatste toch niet uit. Naast vele hartverwarmende reacties was Twitterend Nederland blij dat ‘de linkse kakkerlakken eindelijk eens de mond wordt gesnoerd’ en ‘blij dat de presentator van De Wereld GRAAIT Door het eens voor gezien houdt.’ En door.

Het leek wel of het nieuws zich deze week sneller ontwikkelde dan anders, het kwam bij mij in ieder geval allemaal harder aan. Misschien omdat het met honderddertig kilometer per uur tegen m’n harses vloog? Het is namelijk sinds zondagochtend niet meer opgehouden met waaien. Deze keer had de storm, die zondagavond haar hoogtepunt bereikte maar nog steeds nagalmt, ook een naam: Ciara. Onze onstuitbare wens om alles een mensennaam te geven (onszelf, dieren, planten, straten, onze geslachtsdelen) is naar Amerikaans voorbeeld verder uitgebreid.

Het Coronavirus dus ook. De Chinezen in Nederland doen hun beklag dat ze worden nageroepen op straat en dat mensen bang zijn hen te passeren. Omdat ze potentieel besmet zouden kunnen zijn. Maar dat kunnen wij inmiddels allemaal zijn, omdat de ziekte in onze buurlanden ook voorkomt. Misschien kom ik wel net uit Duitsland waar ik iemand passeerde die in Frankrijk woont en net op vakantie is geweest in China. Het kan allemaal. Maar mensen zijn bang voor de Chinezen. Totaal gestoord, discriminerend en bangebroekerij natuurlijk, dat vind ik ook. Wat ik dan wel opvallend vind, is dat de Chinese scholen in Nederland al weken dicht zijn, omdat men bang is dat er toch eentje met het virus rondloopt. Anderen mogen niet bang zijn voor besmetting, maar zijzelf wel.

Maar ook wel logisch, zij mogen het zeggen, want zij zijn Chinezen en wij niet. Da’s precies hetzelfde als Angela de Jong. Zij schreef in het Algemeen Dagblad dat ‘DWDD zo ergerlijk grachtengordel was, dat je er toch iedere keer weer goeie zin van kreeg’. Maar zij mag het zeggen. Want met haar televisieoptredens is zij inmiddels net zo grachtengordel. Ergerlijk zelfs, zo u wilt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s