Buitencategorie

Ik twijfelde enorm of ik een column moest schrijven over het al veelvuldig bewierookte De Wereld Draait Door. Omdat er de laatste tijd al zoveel stukjes over geschreven zijn. Zowel positief als negatief. Toch doe ik het.

Op een paar kritiekpunten na (grachtengordelgezeik, linkse praat en steeds dezelfde gasten) is het programma 15 jaar lang de hemel in geprezen en wat een verrassing: dat ga ik dus niet ontkrachten. Maar waarom schrijf ik er nu al wat over? DWDD stopt pas over drie weken. Er is bij de bekendmaking al veel over geschreven en dat zal als ze gestopt zijn weer gebeuren. Ik spring in de stukjesloze tussenfase. En ik schrijf dit ook, omdat ik afgelopen donderdag een uitzending bijwoonde. Onder het mom van: nu kan het nog! Ik had dat veel eerder moeten doen.

Wat daar gebeurt is echt buitencategorie televisie maken. Van alle opnames die ik ooit bijwoonde was dit de allerbeste. Eigenlijk een ‘gedeelde eerste plaats’ met De Slimste Mens, maar dat is een heel ander genre. Alleen al de binnenkomst in de wachtruimte. Gemoedelijke sfeer, de één eet wat, de ander drinkt wat. Daarna word je naar binnen gelaten. Natuurlijk heb je van die lui die denken dat dringen nodig is, maar niets is minder waar. Plek zat voor iedereen en die plekken worden je toegewezen.

Bij dit soort opnames komt er na binnenkomst in de studio een opnameleider die gaat vertellen dat de telefoontjes uit moeten, omdat je anders voor het hele land voor lul staat. Handig. Dat was nu ook zo. Normaal gezien bazelt zo’n opnameleider dan verder en vertelt drie kwartier grapjes alvorens het programma begint, maar bij dit programma doet de presentator het verder zelf. Matthijs dus. En dat is een hele verbetering. Eigenlijk duurt zo’n uitzending op die manier een half uur langer. Naast een verhaal over het naderende einde van het programma en zijn sindsdien melancholische stemming, stelde hij de gasten op zo’n manier voor dat ze zich gelijk op hun gemak voldoen. Op een manier van: ‘als ik er niet uitkom, redt hij mijn hachje wel’. Daarna liet de tafelheer – in dit geval de Vlaamse dichter Tom Lanoye – helemaal los gaan. Hij droeg alvast een gedicht voor, staande op de tafel. Dit deed hij in de uitzending nog eens, omdat het zo hilarisch was.

Toen werd er, eigenlijk best ongemerkt, live een promo uitgezonden. De losse sfeer die er al hangt, komt dan dus direct over op tv. Dat merkt de kijker en blijft hangen. Matthijs babbelde na de promo met ons verder. Daarna gingen de muzikanten van dienst soundchecken en alvast spelen. En toen begon het ineens. We zaten vijftig minuten voor uitzending al in de studio, maar dat vloog voorbij.

De stemming zat er al zo goed in, dat we in een soort olijke bui de uitzending ingleden. Je bent dan zo blij, dat het zoveelste zogenaamd originele verborgen-camera-programma van Wendy van Dijk tot je grote verbazing nog op de lachspieren werkt ook. We raakten in een soort trance en het is knap als je dat bereikt. Of kwam dat door het rode licht?

De studio is daarnaast hoe dan ook nog gemoedelijk, sfeervol en heeft een niets-moet-alles-mag uitstraling. Het klopt gewoon allemaal. Ik snap nu pas echt waarom dat programma zo’n succes is en binnenkort is geweest. Ik zou dit stuk graag willen besluiten met het advies om het zelf te ontdekken door een opname bij te wonen, maar dat kan niet meer. Tot het einde is alles uitverkocht. Kijk nog een paar afleveringen, hoe uitgekauwd de gasten ook mogen zijn, met dit verhaal in je achterhoofd. Sleutelwoord: buitencategorie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s