Coronacolumn #2: Drama

Toen ik net besloten had vanaf nu iedere dag een column te schrijven, dat was donderdagavond rond een uur of elf, keek ik wat verdwaasd naar een livestream van het Kamerdebat over de aanpak van het virus.

Wat zag ik? Ruzie. Uiteraard. Over het al dan niet sluiten van de scholen. Ik heb geen idee wat de juiste maatregel is. Toen ik nog schoolgaand was had ik het wel geweten. Dichtgooien die hap! Mijn gebeden zouden zijn verhoord. Naar school gaan was op z’n zachtst gezegd niet mijn hobby.

Maar toch neig ik ernaar nu ook te zeggen dat het verstandig zou zijn om scholen te sluiten. Al was het alleen maar om leraren tegemoet te komen, die voor de zoveelste keer aan hun lot worden overgelaten. Evenementen met meer dan 100 personen worden verboden. Op scholen lopen doorgaans ook meer dan honderd mensen rond. Wel veel kinderen, dat is minder risicovol. Maar ook veel volwassenen. Dus eigenlijk toch wel risicovol. En scholen open houden om van de kinderen af te zijn is gewoon erg raar.

Gelukkig ben ik geen politicus. Je zou dit maar moeten oplossen.

Maar de beste stuurlui staan tenslotte aan wal, dus als ze toch bezig zijn met het oplossen van problemen heb ik er nog wel eentje in het belang van mijn eigen sector: kan er niet iets gedaan worden aan het verlies dat de culturele sector nu lijdt? Sommige partijen willen helpen, maar ik vermoed dat dit kabinet vindt dat dit hun laatste zorg is.

Individuele artiesten zijn overlevers en kunnen zichzelf bij normale omstandigheden prima redden. De overheid stopt er al jaren amper geld in, dus dat is men gewend. Maar om de activiteiten uit te voeren, is er wel publiek nodig. En dat mag niet meer.

Stef Bos opperde in een publiekloos DWDD dat het probleem wel op te lossen valt: gewoon voor 99 mensen op een plein gaan spelen. Mensen vermaken. Lijkt mij een topidee. Op straat iets moois maken. Dan maak je van de gelegenheid gebruik. Van een uitzonderlijke situatie moet je ook iets bijzonders maken. Dus geen zalen, maar pleinen. En als er dan één artiest met een schepnetje rondgaat (geen pet! Veel te veel kans op besmetting! Zweetdruppeltjes!), harkt de sector ook weer wat geld binnen.

En wat als dat ook niet meer kan? Dan gaan we zingen uit onze ramen en dansen op onze balkons. En de schepnetjes binden we vast aan onze drones. Als we maar nuchter blijven. Zelfs de mensen die gewend zijn te spelen dat alles een drama is.

Een gedachte over “Coronacolumn #2: Drama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s