Coronacolumn #4: #ikblijfthuis

Zo. Gisterochtend had ik mijn voorlopig laatste agendapunt. Een interview voor de regionale radio over een voorstelling waarin ik meespeel en die nu dus niet doorgaat.

De radio-uitzending ging overigens ook maar ternauwernood door. Er was een mooie uitzending gepland vanuit een pand waar veel volk komt, de radiomensen nog niet eens meegerekend. Het zou ook nog op televisie worden uitgezonden: daarvoor zijn weer mensen met camera’s nodig. Nog meer volk! Het werd kortom een kleinschalige uitzending vanaf een andere locatie met een man of tien en heel erg veel desinfecteergel.

Maar aangezien mijn agenda toch leeg is, verdwijn ik vanaf vandaag een tijd in het corona-loze moeras en blijf ik thuis. Misschien doe ik dan mee aan het angstdrafje waar ik het enkele columns geleden over had, maar het is nu echt nodig. Een mentaal angstdrafje dan, bewegen doe je thuis niet zoveel. Een situatie als in Italië met vele zieken en in verhouding ook best veel doden moeten we niet willen.

In Brabant is de situatie het ergst en zijn de straten al een tijdje uitgestorven, maar in de rest van het land was het zaterdag- op zondagnacht onverminderd druk in de cafés en uitgaansgelegenheden. Borden als Fuck Coronaprijkten op vele gevels. Als je daaraan meedoet ben je nog dommer dan de 900 Italië-studenten van Vindicat en de burgemeester, die hen warm onthaalde bij thuiskomst, samen. Als je niet voor jezelf thuisblijft, doe het dan voor anderen. Steek ze niet onnodig aan. Ik ben niet de meest empatische mens op aarde, maar zelfs ik snap dit.

Is het echt zo verschrikkelijk om drie weken binnen te moeten blijven? Het is thuis toch ook gezellig? Thuis is altijd al de plek geweest waar ik het liefst ben. Omdat je daar geen rol speelt, gewoon jezelf kunt zijn. Toneelspelen is leuk, dat weet ik als geen ander. Maar jezelf zijn is dat soms ook best. En dat kunnen we nu naar hartenlust doen. En als we het virus hebben ingedamd, kunnen we daarna weer lekker toneelspelen. Iets om je op te verheugen. 

Ach. Die mensen kunnen er ook niet zoveel aan doen. Ze horen ook overal verschillende berichten. Het ene bericht relativerend, het andere paniekerig en alarmerend van toon. We hebben behoefte aan duidelijkheid. En dat gaat hopelijk ook gebeuren. Vanavond om 19.00 uur is premier Rutte zowel bij de NPO als op RTL te zien. De minister-president die het volk toesprak via nationale tv. Hoe lang is dat geleden? 47 jaar. In 1973 voor het laatst, toen er een oliecrisis heerste. Deze crisis is van een heel ander kaliber. Zou zijn toespraak helpen om iedereen zoveel mogelijk binnen te houden? Ik ben benieuwd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s