Coronacolumn #7: Makkelijk

Het kabinet kondigde een steunpakket aan voor alle ondernemingen, werktijdverkorting voor werknemers en ook steun voor zzp’ers die lijden onder de gevolgen van de coronacrisis. Dit is enorm snel bewerkstelligd en dat is volgens mij hartstikke goed.

Dat alles nu zo snel voor elkaar gebokst kan worden, is natuurlijk fijn. Maar wat ik wel opvallend vind, is de snelheid waarmee het geregeld kan worden, daar dergelijke dingen normaal gezien ontzettend veel moeite zouden kosten of zelfs onmogelijk zouden zijn.

Bijvoorbeeld programma’s op tv. DWDD en Paul Haenen hebben Troost TV in het leven geroepen. Iedere nacht op NPO 3 herhalingen van nostalgische programma’s om een beetje te ontspannen. Programma’s uit een hele andere wereld. Geweldig initiatief! 

Maar normaal zou dat moeilijk, moeilijk zijn. Op die programma’s rusten auteursrechten en mogen daarom niet zomaar herhaald worden. Daar moet een specialist naar kijken en dat kan een half jaar(!) duren. Nu is het in één middag beklonken. Fijn, maar toch raar.

Maar het meest bijzonder vind ik wel het afblazen van de Cito-toets voor kinderen uit groep 8. Ik was vroeger erg bang voor die totaal overbodige toets. Met kokhalzen tot gevolg. Ik moest ‘m van de overheid bij hoog en bij laag maken, geen discussie mogelijk. Wat gebeurt er nu? Het wordt ogenschijnlijk makkelijk afgelast. Om de druk te verlagen. Ik had verwacht dat er met ontsteltenis gereageerd zou worden, maar niets is minder waar. Het was blijheid troef en dat vind ik nog wel het onbegrijpelijkst. 

De reden dat de toets gemaakt moet worden, is omdat de leerkrachten dan kunnen bepalen naar welk soort voortgezet onderwijs de kinderen kunnen gaan. Juffen en meesters zeggen al jaren dat ze dit ook best zelf kunnen bepalen zonder die hele Cito-toets. Gewoon op basis van de prestaties van zo’n kind over het hele jaar gerekend. 

De makers van de Cito-toets hebben geen voeling met de vragenstelling uit de gewone lesmethode. Die toetsen zijn volledig ongeschikt naar mijn idee. Dat vond ik vroeger al en nu nog steeds. Het feit dat men blij is en dat het de druk verlaagt, geeft wel aan wat voor een rare invloed die Cito-toets heeft. Het kan bijna niet anders dat kinderen die toets slechter maken, omdat het lijkt alsof ze volledig nieuw materiaal aan het maken zijn. Dat zorgt voor extra druk en je hebt de poppen aan het dansen. Aan de andere kant: als zo’n leerkracht alles heeft gehad en met pijn en moeite, in eerste instantie waarschijnlijk niet eens op basis van de Cito, een leerniveau voor het kind heeft gekozen, heb je kans dat zo’n kind de toets ineens heel goed maakt. Dan komen de ouders de leraar op het hart drukken dat het gekozen niveau veel te laag is voor hun geniale nazaat. Of die ouders gelijk hebben? Misschien. Net zoveel gelijk als de juf of meester. Hangt ervan af of het kind tegen een hoge druk kan. Dat moet toch relaxter kunnen?

Door fantaserend: ben ik nou de enige die zich afvraagt waarom de gedupeerden van de Groninger aardbevingen nooit fatsoenlijk zijn geholpen? Omdat we nu zien dat de regering wel degelijk daadkrachtig kan optreden. Als ze willen tenminste.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s