Coronacolumn #21: Nieuw

Pasen nadert met rasse schreden en het zal een sobere editie worden. De Paus bedankt bijvoorbeeld niet voor ‘die bloemetjes’.

Het Kabinet gaf zelfs te kennen dat het zich zorgen maakt over het Paasweekend. Duitsers schijnen in dit weekend normaal gezien huis en haard te verlaten en naar Nederland te komen. Waarschijnlijk bloemen bekijken in de Keukenhof ofzo. Je zou verwachten dat de Duitsers nu bij zichzelf denken ‘we kunnen dat maar beter een jaartje overslaan’ of ‘die bloemen staan er volgend jaar ook wel weer.’ Kleine, maar niet onbelangrijke dingen waar we te weinig over nadenken.

Waar we overigens sowieso nog niet zoveel bij stilstaan, zijn de uiteindelijke gevolgen van deze crisis. Hoe gaat het verder als we een vaccin hebben en iedereen weer verder kan waar hij of zij was gebleven? Dat gaat ons niet in de koude kleren zitten waarschijnlijk. Ik vermoed dat we de naweeën van dit virus op alle mogelijke gebieden nog lang zullen voelen. Misschien wel tot het volgende decennium. Het is wellicht ongepast om het daar nu al over te hebben, maar het is niet onbelangrijk.

Hoogleraar Ira Helsloot stipte dit afgelopen weekend ook al aan bij een uitzending van Op1. Hij stelde dat er ook dodelijke slachtoffers gaan vallen door de economische gevolgen. Daarom vond hij dat de nu getroffen maatregelen te streng zijn en had daarom de economie liever wat meer draaiende gehouden. Dan vallen er misschien nu meer slachtoffers, maar in de toekomst minder. Dat werd hem overigens niet in dank afgenomen. Men vond de man belachelijk bazelen. Eén van de reacties: “Vijfenzeventig jaar geleden had zo’n figuur een snorretje en een strakke scheiding in het haar.” Toch zat er volgens mij een kern van waarheid in wat de man zei.

Hij relativeerde alleen wat veel. Hij deed het af als een griepgolf. En dat er drie jaar geleden ook tienduizend mensen aan gestorven zijn, zonder dat ze hulp kregen in het ziekenhuis. Dat is waar. Maar er zijn geen medicijnen. Dus dat maakt het enger.

Maar de kern was duidelijk: we moeten voorbij deze crisis kijken. En dat gebeurt te weinig. Ik snap ook dat mensen daar helemaal niet zo mee bezig zijn. Zelfs niet willen zijn. We kunnen als mensen slecht vooruit kijken. Daarom wordt er ook te weinig gedaan met zaken als het milieu. Omdat we nu leven en later relatief onbelangrijk is. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Of zijn we er bang voor? Jan Terlouw benoemde dit probleem hoe dan ook al in zijn boekenweekessay Natuurlijkuit 2018, en daar zit wel wat in… Als deze hele toestand voorbij is, moeten we ook daar misschien iets aan doen. Aan dat vooruit kijken. Of is het dan al te laat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s