Coronacolumn #33: Patiënten

Voor het eerst in deze coronaperiode had ik het idee dat de rust een beetje is wedergekeerd. Het nieuws had weinig te melden, op het aantal nieuwe ziekenhuisopnames na, zoals ze iedere dag doet.

Tijd om de balans op te maken nu het hier even wat rustiger is? Misschien. Maar er is toch nog wel iets. Iets dat wat mij betreft toch onderbelicht blijft in het nieuws en ik dus ook graag aan de kaak wil stellen.

Er is natuurlijk nog heel veel stil leed waar ik het nimmer over heb gehad. Leed wat ik persoonlijk niet meemaak, maar wel mee had kunnen maken. Ik denk dan aan mijn overleden oma. Zij was de laatste periode van haar leven dementerend en woonde haar laatste levensjaar op de gesloten afdeling van een verzorgingstehuis. Een tehuis waar we op dit moment niet heen zouden kunnen.

Het digitale tijdperk was al totaal aan haar voorbij gegaan, dus ze zou amper contact met ons hebben kunnen onderhouden via videobellen, en je kunt iemand die vergeetachtig is ook niet echt uitleggen wat er nou precies aan de hand is. Ze voelde zich al eenzaam en begreep situaties niet meer. Laat staan deze. Ik moet er niet aan denken. Zo gaat het op dit moment natuurlijk wel in veel verzorgingstehuizen. In een normale situatie is het dan ook nog zo dat vrijwilligers, familieleden, naasten of mantelzorgers kunnen bijspringen, zodat de medewerker van het tehuis even ‘de handen vrij heeft’. Dat kan nu logischerwijs ook niet. Heftig en bijna onvoorstelbaar.

Voor mensen met een verstandelijke beperking geldt waarschijnlijk precies hetzelfde. Ik heb ook diep respect voor de mensen die in deze sector werken. De medewerkers van het ziekenhuis hebben het zwaar en zien mensen overlijden. Maar coronapatiënten in coma praten niet terug. Ik weet niet of dat de verzorging makkelijker of juist moeilijker maakt, maar bewoners van tehuizen praten wel terug. Ik spreek uit ervaring: dat gaat uit onmacht niet altijd even vriendelijk. De zorgen van deze mensen niet weg kunnen nemen, wat je ook probeert, lijkt mij erg frustrerend en zwaar.

Er worden wel oplossingen bedacht. Ik zag dat familieleden in een tehuis, met microfoons en boxen, toch via het raam met hun oude lui konden praten. Dat ging wel om mensen die verder nog helemaal goed zijn. Is zoiets ook te realiseren voor demente ouderen of verstandelijk beperkten? Desnoods met een speciale wagen of ‘bijgebouwtje’ dat wordt neergezet? Moeilijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s