Coronacolumn #55: Autist!

Het Kabinet wil het de komende tijd anders gaan aanpakken. Ze merken dat de mensen ongedurig worden. Er is een groeiende kritiek op het feit dat de minister-president constant zegt dat het allemaal nog weleens heel lang kan gaan duren.

De premier heeft natuurlijk wel gelijk. Niemand weet hoe lang het kan gaan duren, en zonder vaccin is er weinig reden om ontzettend positief te zijn. Maar men vindt hem wat depressief overkomen. Een gemoedstoestand kun je niet veranderen, maar een beleid wel. Die wordt wat positiever gemaakt. Dat gaan ze doen door de ministers en raadgevers niet meer zo vaak te laten zeggen wat er allemaal niet mag, maar wat er juist wel mag. Dat klinkt een stuk aantrekkelijker. Vandaag hakken ze knopen door over deze aanpak. Ze willen dit bijvoorbeeld doen door de regels nog iets meer te versoepelen. Kappers weer open en wellicht terrassen ook.

Het is wel griezelig om positiever te zijn, volgens mij. Je hebt de kans dat mensen meer gaan doen als de geluiden optimistischer worden. Dat lijkt me ook weer niet helemaal de bedoeling.

Maar het probleem zit ‘m volgens mij ook in het feit dat mensen willen weten waar ze aan toe zijn. Bij Beau van Erven Dorens op televisie ging het er ook steeds over. Het kabinet moet perspectief bieden. Een duidelijkere koers varen. Maar niemand weet toch hoe dit je het beste aan kunt pakken? Özkan Akyol had het argument dat andere landen een duidelijker beleid hebben. Bijvoorbeeld een totale lockdown, of het verplicht dragen van mondkapjes. Maar de hele grap is dat ieder land een andere koers vaart. Dus wat is dan het duidelijkste en vooral juiste beleid?

Ik begin de hele situatie steeds meer te vergelijken met autisme. Dat is gek om te lezen wellicht, maar ik ga het uitleggen. Ik ben op mijn zesde gediagnostiseerd met een lichte vorm van autisme. Dat uitte zich destijds onder meer in behoefte hebben aan enorm veel duidelijkheid. De juf moest op school altijd de dag met mij doornemen, anders functioneerde ik niet. Zij waren heel begrijpend, maar er waren ook ontzettend veel mensen die het ronduit aanstellerij vonden. “Gewoon meedoen met de rest. Dat kan best, gaat het vanzelf over.” Dat kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd. Soms kon duidelijkheid mij niet helemaal gegeven worden, omdat men het zelf ook niet wist. Dat veroorzaakte bij mij paniek.

Nu heeft iedereen ineens behoefte aan duidelijkheid. Omdat het anders gaat dan anders. “Wanneer gaat het Kabinet ons dat eindelijk eens geven, het heeft lang genoeg geduurd.” Dit is precies wat veel autistische mensen iedere dag doormaken. Duidelijkheid willen, maar het niet kunnen krijgen. Het is voor mij bijzonder om dit ineens bij heel veel mensen te signaleren. Ik ben benieuwd hoe het nu is met de mensen die mij destijds (en nu soms nog niet) niet begrepen of begrijpen. Zouden zij ook duidelijkheid willen? Vast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s