Coronacolumn #64: Warmte

Als je thuis zit, moet je wat. Stilzitten kunnen heel veel mensen niet. Dus dan doe je wat je normaal gesproken alleen op één van die zeldzame vrije dagen doet. Een beetje ‘scharrelen’ in huis.

Als je tijdens dat scharrelen op zolder of in de kelder belandt, zal je waarschijnlijk stuiten op allerlei herinneringen. In de vorm van voorwerpen, maar dat kunnen ook oude foto’s of fotoalbums zijn. Mijn generatie heeft geen oude, analoge foto’s van zijn of haar tienerjaren. Met mijn 21 jaar heb ik die tijd nog maar net achter me gelaten en de digitale fotografie bestaat alweer een hele tijd. Ik heb overigens wel analoge foto’s van mijn eerste kinderjaren. Mijn ouders kochten pas rond 2006 hun eerste digitale camera.

De digitale foto is misschien wat onpersoonlijk en massaal (je maakt vaak een onbeperkte hoeveelheid, want er is geen sprake meer van een rolletje dat vol kan raken), maar toch geef ik er wel de voorkeur aan. Het bewaren ervan is ook veel makkelijker. En ze zijn veel scherper dan die analoge foto’s. Dat onscherpe heeft ook wel wat, maar mooi is het niet.

Toch lijkt de analoge foto in deze tijd weer helemaal terug te keren. Net als dat eerder het geval was bij cassettebandjes en langspeelplaten. Het is natuurlijk niet zo dat mensen hun analoge camera weer pakken. Fotograferen blijven ze gewoon digitaal doen. Maar nadat ze Erwin Olafje gespeeld hebben, laden ze de digitale foto’s op de computer in en maken ze er via een fotoboekgigant een album van. Van het kille digitaal terug naar het warme analoog. De digitale foto’s die nu in die boeken belanden, zijn meestal een tijdje geleden gemaakt. Tijdens verre vakanties bijvoorbeeld. Men maakt er een boek van, omdat ze dat doet terugdenken aan betere tijden.

En hoe moeilijker de omstandigheden, hoe heftiger de behoefte aan foto’s op fotopapier. Daar waar de lockdowns strenger zijn (geweest), zijn meer boeken gemaakt dan in landen waar de lockdown wel meeviel. De Fransen maken massaal fotoboeken. Mensen uit Scandinavië net iets minder. Daar zijn de coronamaatregelen minder streng, dus is er ook minder behoefte aan nostalgie.

Ik herken het wel, die hang naar nostalgie tijdens een zwarte periode. Het brengt inderdaad een soort warmte met zich mee. En het maken van zo’n boek zorgt ook voor een middagje afleiding. Mooi meegenomen. Maar wat een toestand: als de behoefte aan warmte en nostalgie wat afneemt en je weer met beide benen op de grond staat, moet je zo’n heel boek ook nog gaan lopen digitaliseren! Want digitaal blijft het beter en bovenal voor altijd bewaard. Zonde om zo’n mooi en duur boek te laten vergelen en verstoffen. Gedoe!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s