Mooi geweest

Het is hommeles bij het voetbalpraatjesprogramma Veronica Inside. Ga ik het er echt over hebben? Ja. Maar niet over die hele ruzie. Dat interesseert me eerlijk gezegd weinig. Ik ga het hebben over de aanleiding: de voortdurend verkeerd vallende grapjes in het programma.

Ik heb er begrip voor dat er nu ophef over de opmerkingen van Derksen en Van der Gijp ontstaat. Ze maken al jaren grappen die volgens sommigen niet echt kunnen. Op een gegeven moment barst dan de bom. Ze maakten niet alleen grappen die in verband staan met racisme, maar ook grollen van een andere aard. Ze balanceren daarmee net op het randje en ik houd daar eerlijk gezegd wel van. Maar ik heb makkelijk praten. Ik ben een gewone blanke Hollander. Ik weet niet hoe dat voelt.

Niet op die manier tenminste. Wel op mijn eigen manier. Door problemen van niet-racistische aard. Als ik bijvoorbeeld aan mensen die ik niet ken moet uitleggen dat ik een gluten-allergie heb, ben ik daarna soms het doelwit van leuke grapjes. De verkleinwoordjes worden er dan bijgehaald en ze spreken dan over ‘gluutjes’. Ze vragen dan of dat ook in de lucht kan hangen en of ik daarvan dan ook ziek word. Of ze stellen quasi-onschuldig de vraag of ik er last van zou hebben als ze het stiekem in mijn eten zouden stoppen.

Ja, lachen. Dit voelt voor mij overigens niet als vreselijk vervelend. Ik neem me dan gewoon voor dat deze persoon een ander gevoel voor humor heeft dan ik. En dat is z’n goed recht. Het ligt er ook volledig aan wie het zegt. Van de één kun je het wel hebben, maar van de ander helemaal niet. Zo werkt het bij mij. Ik vind dat je over vrijwel alle denkbare onderwerpen soms een grapje moet kunnen maken.

Maar je moet een keer van ophouden weten. Als het vaker gebeurt, wordt het vervelend en pijnlijk. Daar is het volgens mij misgegaan bij VI. Het lag vooral aan het feit dat de frequentie van ophef veroorzakende grappen veel te hoog lag.

Naar deze onvrede van verschillende mensen werd te vaak niet geluisterd. Dat dit nu een halt toegeroepen is, kan niet zoveel kwaad.

We leven in een tijd waarin uitspraken over racisme en zogeheten ‘minderheden’ allemaal gevoeliger liggen. Dat is goed voor de bewustwording. Op weg naar een betere maatschappij voor iedereen. Maar toch geloof ik niet dat ze bij VI met opzet verkeerde dingen gezegd hebben. Derksen is recalcitrant, neemt geen blad voor de mond, maar is niet gemeen volgens mij. Hij moet alleen beter weten wat hij wel en niet kan zeggen.

Maar wie weet dat op dit moment wel? Het voelt misschien krampachtig om op je woorden te moeten letten, maar ik geloof dat we er profijt van gaan krijgen. Dat levert niet alleen winst op voor de uitingen van racisme, maar überhaupt voor het besef dat het maken van grappen over dingen waar iemand helemaal niks aan kan doen en zeker niet minder om is, op een gegeven moment niet leuk meer zijn. Dat juicht toch iedereen toe?

Coronacolumn #100: Finale

Honderd dagen, honderd columns. Honderd keer mijn mening over de situatie waarin wij sinds half maart van dit jaar verkeren. Honderd onzekere, verbindende, ontevreden maar vooral hele vernieuwende en bijzondere dagen.

Als ik grasduin door de voorgaande negenennegentig columns, roept dat gemengde gevoelens bij me op. Van sommige uitspraken vraag ik me af wat mij bezielde. Maar ook de grote angst die ik in het begin van de uitbraak had en er in sommige columns uitspringt, snap ik nu niet zo goed meer. Gelukkig, want angst is ongezond. Dat die angst wat is verdwenen, komt natuurlijk ook omdat er veel meer bekend is en ik kan terugkijken op een periode. Daaruit trek ik conclusies die me geruststellen.

Eentje daarvan is bijvoorbeeld dat ik nu wel durf te concluderen dat het in het gebied waar ik woon – het noorden des lands – allemaal minder heftig heeft uitgepakt dan we vreesden. In de ziekenhuizen hier was het wel een tijdje crisis, maar een enorme hoeveelheid besmettingen bleef hier grotendeels uit. De echte ramp heeft zich voltrokken in Brabant. Door dat rottige carnaval.

Ook in de ergst getroffen gebieden is men nu in rustiger vaarwater terecht gekomen. Eerlijk gezegd ook eerder dan ik gedacht had.

Daarom is de crisissituatie een beetje voorbij. Gelukkig wel! Er zijn bijna geen persconferenties meer, in de Tweede Kamer keren de normale onderwerpen – met zeer volwassen ruzies – terug. Veel mensen zijn weer op pad en initiatieven om de coronaperiode wat draaglijker te maken zijn voor een groot deel beëindigd. Ik wil niet zeggen dat het leven ons weer toelacht, maar het is wel weer een stukje prettiger geworden. Hoewel de rust me beviel, is dit natuurlijk voor het algehele reilen en zeilen wel voordeliger. Ik hoopte alleen dat men door zo’n periode van rust iets geleerd zou hebben. Gezien we nu op de oude voet verder dreigen te gaan, krijg ik de indruk van niet. Heel jammer. Een gemiste kans.

Honderd dagelijkse columns. Het hierboven genoemde (voorlopige) einde van de echte crisissituatie kondigen het onvermijdelijke moment aan dat ik ga stoppen met de dagelijkse columns en dus het bijhouden van dit dagboekje. Het is mooi geweest. Vol goede moed en met meer vertrouwen gaan we de zomer tegemoet. Maar helemaal stoppen doe ik natuurlijk niet. Ik ga weer terug naar wat ik deed. Geen dagelijkse, maar een wekelijkse column op zaterdag. En verder ga ik onder andere weer tijd besteden aan het schrijven en repeteren van een theatervoorstelling, waar ik voor corona al mee bezig was. Ik blijf het coronanieuws – en ook al het andere – op de voet volgen, want ik heb er schik in. En mocht die tweede golf toch komen? En dient die tweede golf zich toch aan… Misschien ben ik dan weer dagelijks present.

Bedankt voor al die keren dat u mijn coronacolumns las en hoe dan ook: tot volgende week.

Coronacolumn #99: Experts

Het is nu toch wel duidelijk dat de kans op besmetting in de buitenlucht nihil is? Het aantal besmettingen onder mensen die bij de demonstratie op de Dam waren, is zeggen en schrijven één. En het is totaal onzeker of deze persoon het op de Dam opgelopen heeft. Waarschijnlijk is dat heel ergens anders gebeurd. Is het nu dan tijd voor versoepelingen in de buitenlucht?

Ja, volgens mij wel. Dat vond ik eigenlijk al, nadat ik verschillende dingen las over de kans van besmetting in de buitenlucht. Deze stelling is hiermee bewezen, of in ieder geval zekerder geworden. Voordat ik verder ga met mijn betoog: binnen ben ik nog altijd voor alle maatregelen die nu afgekondigd zijn. Hoe vervelend het ook is. Veel panden hebben geen goede ventilatie en dergelijken. Ik blijf het in ieder geval volhouden.

Buiten krioelt het op sommige plekken alweer een hele tijd van de mensen. Ik hoor de laatste tijd veel mensen zeggen, vooral de terrasbezoekers, dat ze zich niet aan de regels houden. Het is veel te gezellig en buiten zijn mensen blijkbaar minder bang. Maar niet alleen op de terrassen gebeurt dit. Ik liep laatst door een drukke winkelstraat in een binnenstad. Daar was het onmogelijk om anderhalve meter afstand te houden. Maar het heeft nog niet voor enorme problemen gezorgd. Nergens in Nederland zijn de laatste weken noemenswaardige pieken in ziekenhuisopnames en besmettingen waargenomen.

Toch blijft men bang. Logisch. In China laait het virus alweer op en ook zijn er bij mij in de buurt besmettingen opgetreden op basisscholen. Het blijft oppassen geblazen. Maar dit soort besmettingen vinden binnen (in bijvoorbeeld een school) of op hele vieze plekken (op bijvoorbeeld een vage vismarkt in China) plaats. Maar niet in de buitenlucht.

De ene viroloog zegt dat er buiten versoepeld kan worden. De andere zegt dat dit te gevaarlijk is. Wie moet je geloven? De cijfers bewegen zich in de richting van de eerste groep virologen.

“Iedereen is ineens viroloog!” is een veelgehoorde uitspraak van de afgelopen tijd. Maar als je als leek puur naar de cijfers kijkt, kun je toch concluderen dat alle beperkingen op straat op den duur niet meer te verantwoorden zijn? Toch wil ik me hier niet profileren als viroloog. Maar ik wilde toch even zeggen dat ik de cijfers opvallend vind. Dat heb ik dan nu gedaan. Zo.