Coronacolumn #85: Marc

Een monumentje voor Marc de Hond. Zijn dood wil ik niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Hij heeft namelijk veel indruk op me gemaakt.

Tweeënveertig jaar was hij. Zat al sedert 2002 in een rolstoel, omdat hij verlamd was geraakt na een operatie aan een tumor in zijn ruggenmerg. Het schijnt hem enige moeite gekost te hebben om zijn nieuwe situatie te kunnen accepteren, maar daarna ging hij er helemaal voor. Hij werd rolstoelbasketballer, radio-dj bij NPO 3FM, schrijver, presentator en theatermaker. Een indrukwekkend curriculum vitae. Hij had voor zijn operatie al enige bekendheid als internetondernemer. Hij zette zich, sinds hij in een rolstoel zat, zeer positief in voor mensen met een beperking.

Hij viel me veel te laat voor het eerst op. Dat ligt overigens aan mij. Ik luister weinig radio en ben in sport niet geïnteresseerd. Ik zag hem afgelopen winter voor het eerst in De Slimste Mens. Als je het lang volhoudt in dat programma, groeit je bekendheid gegarandeerd. Er kijken iedere aflevering anderhalf miljoen mensen naar. Soms zijn deelnemers ronduit vervelend. Je bent dan blij dat je ze eerder niet kende en hoopt dat ze, nadat het programma is afgelopen, weer in de vergetelheid raken. Maar met regelmaat zitten er ook leuke mensen tussen. Die gekke Stefano Keizers bijvoorbeeld. Hij is een stuk bekender geworden dankzij het programma. Als vaste kijker heb ik nog veel meer bijzondere mensen ontdekt, waaronder dus Marc de Hond.

Eind 2018 werd bij Marc weer kanker geconstateerd. Waar de eerste tumor niet kwaadaardig was, is deze het wel. Omdat hij zijn moeder verloor aan deze ziekte en erg veel waarde hechtte aan cassettebandjes met haar stem erop, besloot hij ook een herinnering voor zijn kinderen te maken, voor het geval dat hij zou overlijden aan kanker. Hij liet zich, voor live publiek, interviewen door een prominente Nederlander. In ieder theater door een andere. Ik wilde, na het zien van De Slimste Mens, nog zo’n interview bijwonen, maar door corona is het er niet meer van gekomen. Veel voorstellingen konden niet doorgaan en hierdoor zijn er ook minder interviews opgenomen dan gepland. Toch heeft hij een fantastische nalatenschap voor zijn kinderen en diens nageslacht gecreëerd.

Ik heb altijd bewondering gehad voor mensen die zoveel tegenslag hebben gehad, maar desondanks nog ontzettend positief en levenslustig zijn. Daar kijk ik echt tegenop. Ik weet namelijk niet of ik het zelf zou kunnen in zo’n situatie. Van kanker kon je volgens hem niet winnen of verliezen. Je hebt geluk of pech. Of hij beschreef het als volgt: “Als ik dood ben, is de kanker ook weg. Dan is het op z’n minst gelijkspel”. Het was een man van vele boodschappen, maar positiviteit is misschien wel zijn belangrijkste geweest.

Op 6 juni 2020 ook verschenen op GroningerKrant.nl.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s