Coronacolumn #89: Stad

Geloof het of niet, maar ik ben sinds het uitbreken van het coronavirus niet meer in de binnenstad van mijn woonplaats geweest. Gewoon omdat het niet strikt noodzakelijk was.

Gisteren besloot ik toch weer eens te gaan. Ik was nieuwsgierig naar de uitvoering van de maatregelen en begon de stad ook een beetje te missen. Ik wilde er weer even ouderwets slenteren en een beetje mensen kijken. Wie had dat gedacht? Ik heb eigenlijk veel meer met het platteland. Maar daar ben ik de afgelopen tijd al zo vaak geweest. Kilometers weiland zijn er de tijdens de coronacrisis aan me voorbij getrokken.

Toen ik op het marktplein kwam, zag ik allemaal onbeduidende tekens op de grond, die iedereen overigens negeerde. Ik deed dat ook maar. Gewoon met de kudde mee. Toen ik ze op de andere markt ook tegenkwam, besefte ik pas dat deze tekens natuurlijk speciaal aangebracht zijn om mensen op de markt wegwijs te maken. Maar de marktkraampjes stonden er nu niet, dus dan dienen die strepen en pijlen nergens voor.

Ik liep verder en kwam na een tijd voorbij een basisschool die net uitkwam. De leerkracht stond buiten nog even met wat ouders en leerlingen te praten. Ik hoorde dat een juf zich hardop afvroeg of ze de leerling in kwestie morgen zou zien of niet. Verrek, dacht ik. Die leerkracht is nog aan halve dagen gewend. Pas sinds gisteren gaan de leerlingen van het basisonderwijs weer volledig naar school. Corona was op veel plekken in de stad onderwerp van gesprek. Ook bij mensen die ik tijdens mijn wandeling passeerde. Het woord corona viel regelmatig.

Na een flinke wandeling schoot ik een boekwinkel in. Nee, dat klopt. Het waren geen noodzakelijke boodschappen, maar ik had zin om eindelijk weer even lekker te neuzen. Het was bovendien niet druk, dus ik deed het toch. Eerst de handen ontsmetten. Lang hield ik het niet vol in de winkel. Ik moest namelijk met een mandje lopen. Een gekke gewaarwording. Met een winkelmandje in een boekenzaak. Waarom willen ze eigenlijk dat je met zo’n mandje loopt? Kun je ermee om je heen slaan als iemand te dicht bij je in de buurt komt?

Toen ik de winkel weer uitkwam, liep ik naar mijn fiets. Of dit een relaxte stadswandeling was, weet ik niet precies. Ik hield mijn adem steeds in als ik iemand passeerde. Daar krijg je het algauw benauwd van. En ik liep constant mensen te ontwijken, omdat ze niet aan de goede kant van de weg liepen. Ik soms ook niet trouwens. Dat houd je toch in een stad. Het is voor iedereen nog onwennig, denk ik. Hopelijk komt het niet zo ver dat we eraan gewend zijn. Dan duurt het veel te lang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s