Raceschool

Een man in Grootebroek heeft met opzet zijn auto in een basisschool geparkeerd. Hij was boos, waarschijnlijk omdat er een onderliggend probleem was met zijn kind, dat daar op school zit.

Ik las daarna, toen ik het artikel indook, dat er drank in het spel was, er gewonden of doden hadden kunnen vallen en er volgens de school alleen een ‘fors meningsverschil’ was, maar geen conflict. Nou, die is er nu dan wel, dunkt me. Het meest tragische van het verhaal is dat het een school voor speciaal onderwijs betreft. De kinderen hier hebben het al niet makkelijk en zijn ondersteboven van het voorval.

Volgens de school waren er twee kinderen, waaronder eentje van de man, uit elkaar gehaald na een gesprek met de moeder. De vader was het hier niet mee eens. Maar daarvoor hoef je van de school van je kind toch geen kartbaan te maken? Ook niet met alcohol in je bloed? 

Het is misschien geheel onterecht, maar ik denk dat er meer aan de hand moet zijn geweest. Dat komt door mijn eigen ervaringen met scholen. Op één school na eindigde ik op alle scholen die ik tot nu toe heb aangedaan met een conflict of meningsverschil. Ik kan de schuld bij mezelf zoeken, maar dat doe ik niet. Want op alle scholen ging het op dezelfde manier.

Die mag dat niet, omdat een ander dat ook niet mag en die heeft geen extra hulp nodig, want de rest heeft daar ook geen behoefte aan. Scholen zijn te schools en vaak is het teveel moeite om een klein beetje extra hulp te bieden. Zelfs op een school voor speciaal onderwijs, net als deze. Daar heb ik namelijk ook ervaringen mee. Het gaat om hele simpele dingen. Ik wilde bijvoorbeeld graag apart zitten in de pauze, omdat dit mij rust gaf van alle prikkels die ik in de lessen had opgedaan. Dat was eigenlijk onmogelijk. Na honderd keer uitleggen werd het de leraren nog niet duidelijk dat ik dit niet deed omdat ik niet bij klasgenoten wilde zitten, maar omdat ik gewoon stoom moest afblazen. Dat lukte niet in een volle aula. Onbegrip troef dus. Ze waren vast bang dat ik niet sociaal zou worden. En nu speel ik toneel. Een beroep waarbij contacten erg belangrijk zijn.

Vaak ligt het ook aan het feit dat de klassen te vol zijn, waardoor kleine problemen over het hoofd gezien worden. Dit zal alleen nog maar erger worden. Dat er deze week in het nieuws was dat een hele generatie de dupe zal worden van het lerarentekort, wil ik best geloven. We gaan terug naar de vorige eeuw. Meer dan vijftig kinderen in één klas. Dat is voor niemand leuk.

Je boosheid uiten door met je auto naar binnen te rijden is wel heel rigoureus overigens. En zijn eigen zoontje was op het moment van binnenrijden niet aanwezig. Dus wiens schuld het ook was: dat andere kinderen er de dupe van worden, is vreselijk. Drank maakt wederom meer kapot dan je lief is. Zowel het schoolpand als het geestelijk gestel van de kinderen.

Op 4 juli 2020 ook verschenen op GroningerKrant.nl.

Mooi geweest

Het is hommeles bij het voetbalpraatjesprogramma Veronica Inside. Ga ik het er echt over hebben? Ja. Maar niet over die hele ruzie. Dat interesseert me eerlijk gezegd weinig. Ik ga het hebben over de aanleiding: de voortdurend verkeerd vallende grapjes in het programma.

Ik heb er begrip voor dat er nu ophef over de opmerkingen van Derksen en Van der Gijp ontstaat. Ze maken al jaren grappen die volgens sommigen niet echt kunnen. Op een gegeven moment barst dan de bom. Ze maakten niet alleen grappen die in verband staan met racisme, maar ook grollen van een andere aard. Ze balanceren daarmee net op het randje en ik houd daar eerlijk gezegd wel van. Maar ik heb makkelijk praten. Ik ben een gewone blanke Hollander. Ik weet niet hoe dat voelt.

Niet op die manier tenminste. Wel op mijn eigen manier. Door problemen van niet-racistische aard. Als ik bijvoorbeeld aan mensen die ik niet ken moet uitleggen dat ik een gluten-allergie heb, ben ik daarna soms het doelwit van leuke grapjes. De verkleinwoordjes worden er dan bijgehaald en ze spreken dan over ‘gluutjes’. Ze vragen dan of dat ook in de lucht kan hangen en of ik daarvan dan ook ziek word. Of ze stellen quasi-onschuldig de vraag of ik er last van zou hebben als ze het stiekem in mijn eten zouden stoppen.

Ja, lachen. Dit voelt voor mij overigens niet als vreselijk vervelend. Ik neem me dan gewoon voor dat deze persoon een ander gevoel voor humor heeft dan ik. En dat is z’n goed recht. Het ligt er ook volledig aan wie het zegt. Van de één kun je het wel hebben, maar van de ander helemaal niet. Zo werkt het bij mij. Ik vind dat je over vrijwel alle denkbare onderwerpen soms een grapje moet kunnen maken.

Maar je moet een keer van ophouden weten. Als het vaker gebeurt, wordt het vervelend en pijnlijk. Daar is het volgens mij misgegaan bij VI. Het lag vooral aan het feit dat de frequentie van ophef veroorzakende grappen veel te hoog lag.

Naar deze onvrede van verschillende mensen werd te vaak niet geluisterd. Dat dit nu een halt toegeroepen is, kan niet zoveel kwaad.

We leven in een tijd waarin uitspraken over racisme en zogeheten ‘minderheden’ allemaal gevoeliger liggen. Dat is goed voor de bewustwording. Op weg naar een betere maatschappij voor iedereen. Maar toch geloof ik niet dat ze bij VI met opzet verkeerde dingen gezegd hebben. Derksen is recalcitrant, neemt geen blad voor de mond, maar is niet gemeen volgens mij. Hij moet alleen beter weten wat hij wel en niet kan zeggen.

Maar wie weet dat op dit moment wel? Het voelt misschien krampachtig om op je woorden te moeten letten, maar ik geloof dat we er profijt van gaan krijgen. Dat levert niet alleen winst op voor de uitingen van racisme, maar überhaupt voor het besef dat het maken van grappen over dingen waar iemand helemaal niks aan kan doen en zeker niet minder om is, op een gegeven moment niet leuk meer zijn. Dat juicht toch iedereen toe?

Bang

Bij het bijna terziele gegane DWDD gebeurde deze week op de valreep toch nog iets waar iedereen het de volgende dag ‘bij het kopieerapparaat’ over had. Matthijs vertelde dat hij bang is voor snelwegen. En professor Erik Scherder bekende dat hij vliegen vermijdt en bang is voor slechte recensies in de krant.

Men noemde dit gesprek ‘taboedoorbrekend’. Omdat er niet vaak over wordt gesproken schijnbaar. Op televisie dan misschien niet, maar ik was mij er niet van bewust dat er zo’n taboe rust op het uitkomen voor je angsten. Misschien ben ik daar ontzettend naïef in. Maar bang zijn is toch heel normaal? Ik ben er al mijn hele leven erg open over en zou niet anders willen (en kunnen ook niet overigens). 

Waar ik zoal bang voor ben? Ik kan legio dingen opnoemen, maar dan wordt dit een column van meer dan duizend woorden. Ik noem twee willekeurige. Nieuwe situaties bijvoorbeeld, in alle opzichten. Iets wat ik nog nooit gedaan heb, vind ik eng. Ook ben ik, net als Matthijs en Erik, doodsbang voor vliegen. Ik zeg altijd stoer dat ik het niet doe om het milieu te sparen, maar ik zou het ook niet durven. Dat ik het milieu ermee spaar is een fijne bijzaak.

Inmiddels maak ik door niet te vliegen niet minder kans om het coronavirus te krijgen, want de eerste twee Nederlandse besmettingen zijn vastgesteld. Ik schreef eerder deze maand al over het virus. Toen was men enkel bang om de Chinese medemens tegen te komen, maar nu is iedereen potentieel gevaarlijk. Van een eventueel taboe op het uitspreken van angst voor het coronavirus is overigens absoluut geen sprake. Dat is dan weer een angst die ik niet deel. Al is het maar om niet mee te hollen met het angstdrafje van vrijwel alle media op dit moment.

Maar ook omdat onze gezondheidszorg ontzettend goed is. Doktoren kunnen erg veel doen, ziekenhuizen zijn op orde. Het is een fijn idee dat je in Nederland niet aan je lot overgelaten wordt als je die ziekte eenmaal hebt. Daar heb ik alle vertrouwen in. Daarnaast kun je er natuurlijk niks aan veranderen als je het krijgt. Het overkomt je, vermijden is moeilijk mogelijk. We lezen ook alles over sterfgevallen, maar we krijgen weinig mee van de mensen die het virus gewoon overleven. Dus je hebt echt enorme pech als je bij die twee procent hoort die door het virus het loodje legt.

Als het virus nou echt gaat woekeren in Nederland heb ik al een oplossing bedacht: hamsteren en daarna gewoon binnen blijven! Jezelf isoleren is een prima oplossing. Maar daardoor ontstaan dan weer allemaal angsten. Kan ik wel tegen dagenlange eenzaamheid? Heb ik wel genoeg gehamsterd? Komt het virus misschien toch mijn huis binnen door het ventilatiesysteem? Maar angst voor het opkroppen van deze angsten, omdat ik moederziel alleen thuis zit en niet echt tegen iemand aan kan lullen, heb ik niet. Want ik heb gelukkig een wekelijkse column, waardoor ik mijn angsten eruit kan typen. Dus. Tip van de week: zit je je angsten op te kroppen? Begin een wekelijkse column!

Op 29 februari 2020 ook verschenen op GroningerKrant.nl.