Zwarte longen

Op dit moment bevind ik mij op een vakantiepark in eigen land. Dat is voor mij overigens niet anders dan andere jaren: ik kom zelden in het buitenland.

Bijna iedere avond maak ik een wandeling en begeef mij dan ook even naar het centrum. Het is daar dan een gezellige drukte. De anderhalve meter wordt met moeite in acht genomen, maar omdat een groot deel van het pleintje bestaat uit horeca, komt men er daar niet onderuit. Er speelt ook vaak een bandje dat een goede versterker bij zich heeft. Het ding staat zo afgesteld dat het net niet storend is, maar elkaar verstaan lukt niet meer. Dat hoort erbij.

Wat er blijkbaar ook bij hoort, is dat het pleintje vergeven is van de sigarettenrook. Daar stoor ik mij vrijwel altijd aan, en omdat er deze week in het nieuws was dat het aantal rokers onder jongvolwassenen maar niet wil dalen, is dat een goede reden om het er weer eens over te hebben. Als je er eenmaal aan begonnen bent, kom je er blijkbaar moeilijk vanaf. Ik heb overigens geen idee hoe dat voelt. Ik ben niet zo verslavingsgevoelig. Dat jongeren eraan beginnen, moet te maken hebben met stoer willen doen en de vatbaarheid voor hypes op die leeftijd. ‘Als veel klasgenoten het doen, moet ik ook.’ Ook in dit geval ben ik gezegend, want voor dit soort drang om ‘erbij te willen horen’ ben ik totaal ongevoelig.

Het verbaast me wel dat juist jongeren het langst door blijven roken. Het aantal rokers onder volwassenen nam de laatste jaren namelijk af, maar onder mijn leeftijdsgenoten bleef het dus gelijk. Het is blijkbaar verleidelijk om te beginnen en moeilijk om te stoppen. Zijn jongeren minder standvastig of hebben ze gewoon meer stress?

In het gunstigste geval krijgen ze op een zeker moment een longziekte. COPD of zoiets. Ik heb astma. Deze longziekten zijn wat betreft het verloop verschillend (astma is periodiek en COPD is chronisch en met astma kun je oud worden en met COPD worden de klachten steeds erger), maar qua gevoel zal het vergelijkbaar zijn. Regelmatig pijn op de borst, moeite met grote inspanningen en medicijnen moeten gebruiken die nogal negatieve effecten (bijvoorbeeld hartkloppingen en ernstige depressies) kunnen hebben. Zonder meer geen pretje.

Overigens vind ik dat rokers volledig zelf moeten weten wat ze doen, als ik er maar geen last van heb. Sommige rokers vinden dat mensen niet moeten zeiken als ze op een terras een peuk opsteken, want ‘ik ben toch buiten?!’ Tja, maar meeroken doe je toch. Te vaak wordt thee op een terras verpest door iemand die in mijn nabijheid moet gaan zitten paffen. Resultaten van een verslaving.

Het is eigenlijk zielig. Zielig dat er nog mensen zijn die hier hun geld mee willen verdienen. Want dat zijn de echte boosdoeners. De tabaksfabrikanten. Ik zou mezelf niet meer in de spiegel kunnen aankijken. Als je een poging doet om te stoppen, stop dan om deze slinkse fabrikanten te pesten. Ze verkopen willens en wetens gif. Aan jou verdienen die gekken toch zeker geen cent meer?

Op 1 augustus 2020 ook verschenen op GroningerKrant.nl.

Raceschool

Een man in Grootebroek heeft met opzet zijn auto in een basisschool geparkeerd. Hij was boos, waarschijnlijk omdat er een onderliggend probleem was met zijn kind, dat daar op school zit.

Ik las daarna, toen ik het artikel indook, dat er drank in het spel was, er gewonden of doden hadden kunnen vallen en er volgens de school alleen een ‘fors meningsverschil’ was, maar geen conflict. Nou, die is er nu dan wel, dunkt me. Het meest tragische van het verhaal is dat het een school voor speciaal onderwijs betreft. De kinderen hier hebben het al niet makkelijk en zijn ondersteboven van het voorval.

Volgens de school waren er twee kinderen, waaronder eentje van de man, uit elkaar gehaald na een gesprek met de moeder. De vader was het hier niet mee eens. Maar daarvoor hoef je van de school van je kind toch geen kartbaan te maken? Ook niet met alcohol in je bloed? 

Het is misschien geheel onterecht, maar ik denk dat er meer aan de hand moet zijn geweest. Dat komt door mijn eigen ervaringen met scholen. Op één school na eindigde ik op alle scholen die ik tot nu toe heb aangedaan met een conflict of meningsverschil. Ik kan de schuld bij mezelf zoeken, maar dat doe ik niet. Want op alle scholen ging het op dezelfde manier.

Die mag dat niet, omdat een ander dat ook niet mag en die heeft geen extra hulp nodig, want de rest heeft daar ook geen behoefte aan. Scholen zijn te schools en vaak is het teveel moeite om een klein beetje extra hulp te bieden. Zelfs op een school voor speciaal onderwijs, net als deze. Daar heb ik namelijk ook ervaringen mee. Het gaat om hele simpele dingen. Ik wilde bijvoorbeeld graag apart zitten in de pauze, omdat dit mij rust gaf van alle prikkels die ik in de lessen had opgedaan. Dat was eigenlijk onmogelijk. Na honderd keer uitleggen werd het de leraren nog niet duidelijk dat ik dit niet deed omdat ik niet bij klasgenoten wilde zitten, maar omdat ik gewoon stoom moest afblazen. Dat lukte niet in een volle aula. Onbegrip troef dus. Ze waren vast bang dat ik niet sociaal zou worden. En nu speel ik toneel. Een beroep waarbij contacten erg belangrijk zijn.

Vaak ligt het ook aan het feit dat de klassen te vol zijn, waardoor kleine problemen over het hoofd gezien worden. Dit zal alleen nog maar erger worden. Dat er deze week in het nieuws was dat een hele generatie de dupe zal worden van het lerarentekort, wil ik best geloven. We gaan terug naar de vorige eeuw. Meer dan vijftig kinderen in één klas. Dat is voor niemand leuk.

Je boosheid uiten door met je auto naar binnen te rijden is wel heel rigoureus overigens. En zijn eigen zoontje was op het moment van binnenrijden niet aanwezig. Dus wiens schuld het ook was: dat andere kinderen er de dupe van worden, is vreselijk. Drank maakt wederom meer kapot dan je lief is. Zowel het schoolpand als het geestelijk gestel van de kinderen.

Op 4 juli 2020 ook verschenen op GroningerKrant.nl.

Mooi geweest

Het is hommeles bij het voetbalpraatjesprogramma Veronica Inside. Ga ik het er echt over hebben? Ja. Maar niet over die hele ruzie. Dat interesseert me eerlijk gezegd weinig. Ik ga het hebben over de aanleiding: de voortdurend verkeerd vallende grapjes in het programma.

Ik heb er begrip voor dat er nu ophef over de opmerkingen van Derksen en Van der Gijp ontstaat. Ze maken al jaren grappen die volgens sommigen niet echt kunnen. Op een gegeven moment barst dan de bom. Ze maakten niet alleen grappen die in verband staan met racisme, maar ook grollen van een andere aard. Ze balanceren daarmee net op het randje en ik houd daar eerlijk gezegd wel van. Maar ik heb makkelijk praten. Ik ben een gewone blanke Hollander. Ik weet niet hoe dat voelt.

Niet op die manier tenminste. Wel op mijn eigen manier. Door problemen van niet-racistische aard. Als ik bijvoorbeeld aan mensen die ik niet ken moet uitleggen dat ik een gluten-allergie heb, ben ik daarna soms het doelwit van leuke grapjes. De verkleinwoordjes worden er dan bijgehaald en ze spreken dan over ‘gluutjes’. Ze vragen dan of dat ook in de lucht kan hangen en of ik daarvan dan ook ziek word. Of ze stellen quasi-onschuldig de vraag of ik er last van zou hebben als ze het stiekem in mijn eten zouden stoppen.

Ja, lachen. Dit voelt voor mij overigens niet als vreselijk vervelend. Ik neem me dan gewoon voor dat deze persoon een ander gevoel voor humor heeft dan ik. En dat is z’n goed recht. Het ligt er ook volledig aan wie het zegt. Van de één kun je het wel hebben, maar van de ander helemaal niet. Zo werkt het bij mij. Ik vind dat je over vrijwel alle denkbare onderwerpen soms een grapje moet kunnen maken.

Maar je moet een keer van ophouden weten. Als het vaker gebeurt, wordt het vervelend en pijnlijk. Daar is het volgens mij misgegaan bij VI. Het lag vooral aan het feit dat de frequentie van ophef veroorzakende grappen veel te hoog lag.

Naar deze onvrede van verschillende mensen werd te vaak niet geluisterd. Dat dit nu een halt toegeroepen is, kan niet zoveel kwaad.

We leven in een tijd waarin uitspraken over racisme en zogeheten ‘minderheden’ allemaal gevoeliger liggen. Dat is goed voor de bewustwording. Op weg naar een betere maatschappij voor iedereen. Maar toch geloof ik niet dat ze bij VI met opzet verkeerde dingen gezegd hebben. Derksen is recalcitrant, neemt geen blad voor de mond, maar is niet gemeen volgens mij. Hij moet alleen beter weten wat hij wel en niet kan zeggen.

Maar wie weet dat op dit moment wel? Het voelt misschien krampachtig om op je woorden te moeten letten, maar ik geloof dat we er profijt van gaan krijgen. Dat levert niet alleen winst op voor de uitingen van racisme, maar überhaupt voor het besef dat het maken van grappen over dingen waar iemand helemaal niks aan kan doen en zeker niet minder om is, op een gegeven moment niet leuk meer zijn. Dat juicht toch iedereen toe?