Pleerollengevecht

Zeer zelden kijk ik voetbal. Soms moet ik wel. Omdat mijn pa het zit te kijken of omdat het een belangrijke wedstrijd is. Dat laatste komt bijna nooit voor, dus in dit geval zat mijn pa weer eens te kijken. En zo af en toe blijf ik dan enkele minuten naar het beeld staren en vraag ik me af hoe het godsmogelijk is dat die lui hier zoveel geld mee verdienen en dat mensen het echt serieus leuk vinden om naar te kijken. Iedereen z’n pleziertje, maar ik snap het gewoon echt niet. Ik kom waarschijnlijk iets tekort in mijn hersenen.

Ik begrijp dan ook weinig van het spel. Sterker: ik heb er eigenlijk geen lood verstand van. Van de betekenis van buitenspel heb ik uiteraard geen idee. Dat snapt u. Ook de term blessuretijd snap ik niet. Die is bijna net zo lang als één helft. Noem het dan de derde helft. Maar ik weet ook wel dat de derde helft ergens anders gespeeld wordt.

Toch eens een column over voetbal. Niemand dwingt me daartoe, wees gerust, dat doe ik uit volledig vrije wil. Ik zag namelijk iets erg grappigs gebeuren. Ik vond het in ieder geval grappig. Ik viel middenin een wedstrijd. En daar zag ik dat de voetballers niet voetbalden, maar wc-rollen aan het oprapen waren. Die rolden helemaal uit, terwijl ze gegooid werden. Er kwamen steeds meer bij, vanaf de tribune. Die jongens zullen op dat moment toch wel gedacht hebben: ‘Waarom ben ik ook alweer voetballer geworden… Waar doe ik dit nog voor?’ Je houdt met veel publieksgedrag rekening lijkt mij, maar dit zie je niet aankomen.

De voetballers kregen dus geen rookbommen of bekertjes bier naar hun hoofd, er werden geen nazi-liedjes gezongen, maar er werd met rollen toiletpapier gegooid. En als het papier nou nog in brand had gestaan, had ik het gesnapt. Maar het was echt totaal onschuldig met wc-rolletjes gooien. Ik vind het lief.

Ik vraag me wel af hoe ze al die rollen het station binnen hebben gesmokkeld. Allemaal één rol of eentje die alles alleen meeneemt? Maar wat zeg je dan tegen de portier? Ik ben toiletpapierleverancier? Ik ben aan de diarree? Wat ze er nou precies mee willen snap ik ook niet helemaal. Het komt niet hard aan als je het gooit. Misschien gaat het om de troep die het geeft. Die dingen rollen natuurlijk helemaal uit.

De voetballers waren er ongetwijfeld niet blij mee. Maar ik vind het mooi. Maar ik snap ook niets van voetbalhooligans, dus misschien was het ergens voor. Een virusje in Vak S? Als ze dan toch willen gooien, mag het wat mij betreft best vaker. Mooi beeld: voetballers met wc-rollen onder hun arm!

Boom, boom, boom, boom

Het einde van het jaar nadert en iedereen maakt, misschien onbewust, de balans op. Gezinnen, alleenstaanden, ouderen, kinderen. Iedereen. Ook bedrijven maken de balans op. Of kleine balansjes. Zoals de Dikke Van Dale ieder jaar doet met woordjes. Dat zijn balansjes. Welk woord is het Nederlandse woord van het jaar? Waar is het meest op gestemd? Genomineerd waren dit jaar onder meer luchtvluchteling, bezorgschaamte, plunderpuber, vleeswroeging en windterreur. Perfecte beschrijving van Nederland in 2019. Het gaat goed met het land.

Maar welk woord kiest men dan? Welk woord geeft 2019 het beste weer volgens de Van Dale-stemmers? Het vriendelijke en foutloos Nederlandse woord Boomer.BoomerBoomer, kom eens! Doe ‘es braaf! Nee, het gaat hier niet over een trouwe viervoeter, maar over babyboomers. De generatie van mijn grootouders.

Toen ik dit las dacht ik: waar komt het vandaan om deze denigrerend klinkende term tot woord van het jaar te bombarderen? Uiteraard uit Nieuw-Zeeland. Logisch. Een jonge politica aldaar snoerde haar collega vorige maand de mond door ‘Ok, boomer’, te zeggen. Een synoniem voor ‘houd je bek, ouwe zak’. Heel vriendelijk.

Nu vind ik die generatietermen sowieso een beetje raar. Ik schijn een millenial te zijn. Iedereen die geboren is tussen 1981 en 2000 is een millenial. Ik ben van 1998. Dus ik ben een late millenial. De generatie van mijn ouders heeft dan weer geen echte naam, ze zijn heel gewoon Generatie X. In Nederland ook wel Generatie Nix. Enorm positief allemaal. Waarom deze termen? Omdat het dan demografisch makkelijker te verwoorden is. Het woord van 2019 is dus eigenlijk een wetenschappelijk verantwoord woord.

De millenials lijken er best goed vanaf te komen. We zijn alleen een beetje snel overspannen. Als dat alles is… We hebben het ook zwaar. We hebben het ook niet makkelijk. En waar komt dat door? Door de boomers! Voeg daar Generatie Nix aan toe en je hebt een zieke wereld vol door hen veroorzaakte milieuvervuiling, rare conservatieven, homohaters en mensen die gewoonweg he-le-maal niks kunnen. Schijnbaar.

Daarom gaan wij, de millenials, daar tegenin, blijkbaar. De trend is vorige maand gezet door de politica, nu is het woord tot woord van het jaar gebombardeerd. Houdt uwen harten vast, beste millenials. Een burgeroorlog is aanstaande! We gaan elkaar bekogelen met Dikke van Dales, waarschijnlijk. En die dingen komen hard aan!

Een beetje schoppen naar de oudere generatie is van alle tijden toch? Ik ben vooral benieuwd hoe ze ons, de millenials, noemen als we vitale zestigers zijn. Ik verzin er nu maar geen woord voor, straks haalt het de nieuwe Dikke van Dale.

Douyin

Ik kwam dit weekend tot de conclusie dat ik gewoon totaal aan de verkeerde kant van de wereld woon. En aangezien dit stuk in het Nederlands geschreven is, woont u waarschijnlijk ook aan de verkeerde kant van de wereld. De toekomst ligt in China. Bij de geniale Chinezen. Wat betreft sociale media dan in ieder geval.

Douyin komt ons redden! Het klinkt toch chique, Douyin. Weg met Facebook en al helemaal met Twitter. Maar omdat de app de naam geen eer aandoet, zijn ze in de rest van de wereld zo slim geweest om het doodsimpel TikTok te noemen. We kunnen nog wel iets hier. Simpeler dan simpel.

Wat je nou met die app kan? Urenlang ultrakorte filmpjes kijken. En maken. Diepgaande filmpjes van dansende, playbackende en blunderende mensen. Je kunt het zo gek niet bedenken. Eigenlijk is iedereen artiest in de app. Prachtig zingen is geen probleem, een choreografie kan de hele wereld overgaan.

Dus ik besloot een TikTok-account aan te maken. Ik zette mijn vooroordeel ‘ach, veel te simpel allemaal’ aan de kant. Ik dacht dat ik me door zo’n Chinese voorwaardenlijst moest worstelen, maar deze bleek er ook in het Nederlands te zijn. En hopla! Daar was het account. Doodmakkelijk. Maar toen begon het. Het moeilijke. Het bijna onmogelijke. Creatief denken. Wat moeilijk, maar tegelijk een heerlijk gevoel van vrijheid! Wat zal ik eens doen? Waarmee ga ik ‘viraal’? Iets gewaagds? Kritiek uiten? Nee, dat had iemand anders al gedaan. Over het beleid van de Chinese regering ten aanzien van een moslimminderheid. Heel goed, met zoveel hits op zo’n app mogen er best maatschappelijke problemen aan de kaak worden gesteld. Duidelijkheid, zonder één woord Oeigoers. Of wel in dit geval. Hoe dan ook: omdat dit soort dingen door de strenge censuur verwijderd worden, liet ik een soortgelijk idee maar varen.

Toen had ik het. Dit moest het worden. Ik nam het vol enthousiasme op. Ik gaf alles. Ik was tevreden. Hups! Het stond erop. Iedereen kon het zien. En afwachten maar. Hoeveel hits zou dit opleveren? 50.000? 100.000? Misschien wel 200.000? Ik stuiterde. Toen ik de volgende morgen opstond en vol verwachting de app opende, viel het toch enigszins tegen. 15 likes. Waarschijnlijk omdat ik de video naar een paar kennissen doorstuurde. Mezelf wegtoveren door achter een doek te verdwijnen was waarschijnlijk wat ouderwets.

Dan maar mijn verborgen talenten. Zingen en dansen. Dat moest het worden. Ik zocht een uiterst geschikt lied uit, maakte een choreografie en zong de longen uit mijn lijf. Resultaat: weer niks. Ja, één like. Waarschijnlijk omdat ik ‘m zelf een like gaf. Misschien was playbacken op Zanger Rinus niet oké. Toeter, toeter, toeter, toeter, toeter, met Romana op de scooter. Van deze poëzie begrijpt men in China natuurlijk helemaal niets. Stom, had ik kunnen weten.

Wat nu? Van een trapje lazeren en een been breken? Nee, ik boek wel een vakantie naar China. Dan schaamvlieg ik richting het beloofde land en kijk de kunst af. Ik laat me meezuigen in de wereld der korte, zeer goed doordachte, filmpjes! Of zal ik de app maar gewoon weer verwijderen? Misschien doe ik dat wel… Veel te simpel allemaal.